شعلگی ریشه در زمین داشتن و سر بر آسمان ساییدن است...زمینی بودن و چشم به آسمان داشتن...اما همان لحظه که شعله در اوج به سر می بردلحظه مرگ اوست!و چه خوش است مرگ برای آرمان...چه بی قرار است دل شعله برای پرواز و چه زبانه می کشد!زبانه های آتش، نه از برای حرارت، که برای سوختن در حسرت پرواز استنگاه شعله به
برچسب:
نویسنده: آرین امیری
تاريخ: سه
شنبه
13 تير
1396 ساعت: 21:49